Het is vakantie, herfstvakantie. Heerlijke herfstvakantie. Het is ook meteen echt herfstweer: nat, koud, wild. Gisteren een van onze fleecedekens in de slaapdoos van Taran in de schuur gelegd, tegen de kou. Hij is zo mager, zo mager. De kou zal zo door `m heen gaan, zo denk je als je de poezen `s avonds naar buiten laat.
Taran is onze pleegpoes, hij is in Eindhoven bij ons komen wonen. Achteraf bleek dat de oude bewoners `m na een paar maanden op de hoek van de straat uit de auto hebben gezet, dus Taran kwam naar huis. Waar wij woonden ondertussen, met Julius. We hebben lang gedacht, afgaand op gedrag, dat ze ongeveer even oud waren. Maar nu ziet Juul er nog prima uit, en Taran loopt op z`n end. Volgens mij hebben we dat al vaker gedacht, en hij eet ook gewoon en hij is vrolijk en zoekt heel veel aandacht van ons allemaal op. We zullen wel zien dus, maar dat dekentje, dat mag ie hebben. Juul krijgt er ook wel een binnenkort.

Het is heerlijk herfstvakantie en ik heb de hele week vrij. Alleen morgen ga ik studeren, als de kinderen naar de BSO zijn. Maar verder: vrij.
De vakantie begon goed met logeerpartij van Luuk hier. We hebben gekletst, The Yes Men Fix the World gekeken en gisteren zijn we met z`n vijven gaan zwemmen. Vakantie, heerlijk.
Vandaag gaan Michiel en Senne naar De Legende van Ga`Hool, en Meis en ik naar Foeksia de Miniheks. Daarna komt oma Annie hier eten. En vantevoren, vandaag overdag, hoeven we niks. Misschien ga ik nog wel een eindje rennen met de kinderen, missschien ook niet. Lekker wii-en, lezen, beetje opruimen.
Morgen dus studeren, en daarna gaan we naar WohnWelt Pallen. We willen al heeeeeeel lang een nieuwe bank. Zo`n bank met een chaise longue er aan vast en een grote voetenbank erbij, zodat je allebei of allemaal op een soort groot bed kunt als we samen tv kijken. Als je geen bank nodig hebt, zie je overal leuke, grappige, betaalbare banken. Als je er wel een moet kiezen, is er altijd wel wat mee. De armleuning is te smal, de poten te raar of de stoffering te duur. Dus dat naar Wohnwelt gaan is een beetje een moetje. We moeten zijn geweest, want anderen zeggen dat er altijd wel iets tussen zit van je smaak. Dus. En je kunt er ook eten, dus we verspillen niet al onze tijd.
Snel terug naar het feit dat het vakantie is.
Dinsdag komen alle kinderen van Van de Luitgaarden, want zij zijn aan het verhuizen. Deesje komt ook mee, en ik heb er zin in!
Woensdag gaan we met Katja en Floris naar Corpus, reis door de mens. Een belevingsmuseum waarbij je door stukken van het menselijk lichaam loopt. De kinderen zijn erg benieuwd of er ook oorsmeer aan de muren van de oor-kamer zit. Dan gaan we bij tante Noor logeren, want zij wordt die dag 14 jaar.
Donderdag met Erik en Jonneke, Marnix en Lilian en met Daphne, Wout en Tibo naar Naturalis in Leiden. En die avond ga ik met de kinderen bij opa Piet en oma Marja logeren. Want zij letten de volgende dag op Senne en Meis als ik met Renée en Hanneke naar Spiel in Essen ga.

Ja ja, het is vakantie en ik wil heel zeker zijn dat ik niet ergens ga zitten werken.
Er is in huis nog genoeg te doen natuurlijk. Michiel is met de voorzolder bezig, die moet geverfd en daarna de vloer gelegd. En de achterbouw zou ik kunnen opruimen. En de tuin doen. En een boel papieren in klappers doen om de schijn van administratie te wekken (en kasten en lades ter beschikking te krijgen voor andere spullen die los rond liggen te liggen). Zou allemaal kunnen, het is immers toch vakantie.
En spelletjes doen, aan tafel, op de Wii, buiten, wherever.
Kan.
Want het is vakantie.
Eerst maar eens opstaan.]]> http://honeybun.nl/index.php?what=log&logid=737 http://honeybun.nl/index.php?what=log&logid=737 Sun, 17 Oct 2010 10:18:13 +0200 JubJam100. Leuk gekozen naam voor een kinderkamp, inderdaad.
Er zijn op dit moment zo`n 11000, ja elfduizend, scoutingleden daar. Uit heel Nederland, maar ook uit andere landen, van alle werelddelen.
Toch met een gerust hart mijn en drie andere zonen achtergelaten op de parkeerplaats van de Outlet in Roermond, het ging redelijk gestroomlijnd. De tweets van later die middag leken echter sterk op die van Rock Werchter een paar weken geleden. Teksten als "in afgelopen uur een paar keer 100m opgeschoven, parkeerplaats nog 2km weg horen we net". De latere tweets gaan over het eten (met foto`s) en de opbouw van barren in de medewerkers-subkampen. Volg het via #jj100.
Er is ook Scoutradio, er was een stukje video op nu.nl, en ook bij het Jeugdjournaal natuurlijk!
Behalve kamperen, feesten en corvee gaat Senne daar een vliegtuigje bouwen, een katapult maken en gebruiken, en waar hij het meest naar uitkijkt: kanoën! Hij hoopt dan ook dat hij het uithoudt ondanks gevreesde heimwee. Luuk en ik hebben met jaloerse weemoed teruggedacht aan onze kampen vroeger, met de volleybalclub en Jong Nederland, in de bossen en zandverstuivingen van Noord-Brabant denk ik. We speelden water spons vuur, levend stratego, net zo hard schreeuwen tot je hees was, tandpasta eten (iieuw) en geinen met de staf. Wat een tijd, heerlijk zeg...]]> http://honeybun.nl/index.php?what=log&logid=736 http://honeybun.nl/index.php?what=log&logid=736 Mon, 26 Jul 2010 22:01:44 +0200 samenvatting vorige week in de Volkskrant te lezen was, hoe de publieke gezondheidszorg steeds verder verwijderd raakt van de mensen waar het om gaat. Dat gaat dus over mijn dagelijks werk in de jeugdgezondheidszorg.
Ze denkt dat deze verwijdering ontstaan is door een veranderende samenleving waarin het geld en de middelen schaarser en de burger mondiger zijn geworden. Alles wat de dokter en haar collega`s verzinnen, dienen ze eerst maar eens te verantwoorden. Waaraan ze het belastinggeld uitgeven, waarom ze van de ouders vragen om zichzelf en hun kinderen regels op te leggen rondom hoeveelheden chips en cola, fruit en groente. Waarom ze überhaupt bestaan, die mensen van de JGZ, van de GGD. Want het gaat toch goed en gezond met nederlandse kinderen?

Vervolgens gaan de managers van de dokter hun best doen cijfers op te hoesten. Epidemiologen draaien overuren om aan de ene kant te verantwoorden wat al gedaan wordt, en aan de andere kant meteen de cijfers te besnuffelen op zoek naar clues om nog meer zinvolle acties te ondernemen. Nog meer acties bedacht vanuit `wat in ieder geval werkt`. Alles liefst evidence based om de maatschappij gezonder te maken.
Maar de mensen waar het om gaat, gewoon het volk, zijn niet bevraagd wat hen nou bezig houdt, waar zij zich zorgen over maken, waarmee zij geholpen zouden zijn. (Behalve dan dat iedereen mag stemmen en daarbij ook rekening kan houden met het gezondheidszorg-item in het verkiezingsprogramma.) Wat er in de maatschappij aan de hand is, waar `het volk` last van heeft, wordt uit cijfers `getoverd`.
En hoe dit op te lossen, wordt door `de GGD` bedacht en weer losgelaten op `het volk`. En dat werkt niet, dat kun je wel vantevoren bedenken, en dat blijkt volgens Klasien Horstman ook. Dat laatste waag ik te betwijfelen en vind ik erg negatief, maar dat het op veel fronten fijn zou zijn als het nog béter zou werken, dat beaam ik meteen. In de preventieve gezondheidszorg ben je er aan gewend geraakt dat je je successen niet ziet, als het goed is. Je voorkomt namelijk iets dat wellicht zou zijn gebeurd zonder jouw aanwezigheid. Of je verbetert overal een beetje, bijna onzichtbaar, wat in totaal toch een flink effect heeft (Geoffrey Rose). Maar ja, met kleine beetjes haal je geen targets.

Horstman spreekt een wens uit richting pragmatischer aanpak: experimenteren en publiek leren. Met zijn allen nadenken over de problemen, waar zitten ze (is overgewicht wel een probleem, of is iets heel anders veel belangrijker?), en wat kan er aan gebeuren. Gelukkig mogen van Horstman de onderwerpen wel geagendeerd worden, maar door wie wordt niet duidelijk.
Als de meeste mensen overgewicht bij kinderen geen probleem vinden, maar slechts een hype of angstaanjagend complot van GGD`ers, is het dan ook zo? Moet je dan eerst terug naar de vraag: hoe krijg ik `het volk` aan haar verstand gepeuterd dat dat toch echt gaat leiden tot grote gezondheidsproblemen van de volwassen populatie in 2030?

Sander Janssens beantwoordt Horstman deze week in dezelfde krant volgens interventie-strategie die omgeving en gedrag weer beter in balans brengt, zoals onder andere Johan Mackenbach die voorstaat (in Ziekte in Nederland, 2010). Een aanpak van de publieke gezondheidszorg samen met de supermarkt, de reclamewetgeving, de regels op school en de inhoud van de gymlessen. Dit betekent bijna het omgekeerde van wat Horstman voorstaat: het moeilijker maken van het tot ongezondheid leidende gedrag, het op alle leefgebieden laten terugkomen van de kennis over hoe het wel moet. Steeds weer dezelfde boodschap, en door de overheid opgelegde aandacht voor gezondmakend gedrag.
Dit is de eerder dit jaar in het nieuws beschreven Epode aanpak in Frankrijk. Deze aanpak wordt nu door onder andere Janssens en Rosenmöller gepromoot onder de slogan Jongeren Op Gezond Gewicht (JOGG). Verwetenschappelijkt: in Utrecht is vijf jaar lang wijkbreed in een wijk vergelijkbaar te werk gegaan, en is het percentage overgewicht van 27% terug naar 20%: het werkt ook nog ook!

Wellicht is een combinatie van beide benaderingen het meest voor de hand liggend. Het doel, het onderwerp, de target is gesteld door de cijfers. Door de berekenbare werkelijkheid en vooral die toekomst die we proberen te voorkomen voor onszelf, elkaar en onze kinderen. Hoe we daar komen, dat moeten we samen bedenken. Wat werkt, wat is het ons waard, hoe kunnen we elkaar daarbij helpen?
Als professionals naar huis gaan, zijn ze ook gewoon mens. Misschien dat dat kan helpen. ]]> http://honeybun.nl/index.php?what=log&logid=734 http://honeybun.nl/index.php?what=log&logid=734 Sun, 18 Jul 2010 23:12:01 +0200 Vrijheid is het recht van ieder mens. Vrijheid gaat uit van acceptatie, van respect voor elkaar en elkaars vrijheid.

Vanochtend voelde ik mij niet vrij. Ik merk de hele dag, dat ik in gedachten mensen scan. Ik woon in Limburg. Er moeten ongelooflijk veel mensen om mij heen, PVV stemmen. Dat kan niet anders.
Het gesprek aangaan over de verkiezingsuitslagen voelde eng. Mijn principiële weerstand tegen de Partij voor de Vrijheid maakt mij bang om te ontdekken dat mensen om mij heen Geert een vrijbrief hebben gegeven. Het voelt als een film over de tweede wereldoorlog. Wie is de NSB-er, wie is plots een ander dan ik dacht?

Waarom stemmen mensen op de PVV? Wat is daar te halen?
Vanavond heb ik het erop gewaagd, en de website van de PVV bekeken. Het partijprogramma helemaal doorgenomen. Er was wat vluchtgedrag merkbaar, ik raakte plots geïnteresseerd in de VVD, ging vergelijken met de SP. Maar ik moest door, door de zure appel heen. En ik kan niet anders concluderen dan dat mijn rottige gevoel terecht was. Het programma van de PVV straalt nationalisme uit, kortzichtigheid, en vooral haat en verdeling van mensen.

Het lijkt niet in de grondslag en niet in de uitvoering op ook maar iets goeds dat Nederland heeft gekend. Het is eng, risicovol gedachtengoed.
Nu ik weet waar de stemmen voor de PVV naartoe zijn gegaan, nu ben ik klaar om weer hardop te staan voor wie ik ben. Ik ben voor vrijheid, voor menselijkheid, voor gemeenschap. Ik ben voor zorgen voor elkaar, voor zoeken naar gelijkenissen.

En ik ben tegen de PVV.]]> http://honeybun.nl/index.php?what=log&logid=733 http://honeybun.nl/index.php?what=log&logid=733 Wed, 06 Oct 2010 22:50:54 +0200 Fashion Clash, dat klinkt wel als een goed begin van een weekend `alleen`, dacht ik. Michiel is vanochtend om half negen richting de Vogezen vertrokken met zijn fietsvriendjes. De kinderen heb ik vanavond naar scouting gebracht, waar ik ze pas zondagmiddag weer ophaal. Als het even meezit.
Want tja, het heimweevirus heeft toegeslagen. Mijn kinderen hadden nooit last van heimwee. Zo zijn mijn kinderen niet. Die zijn zo makkelijk en vrij, bijna te vrij misschien. Nee, míjn kinderen doen zo niet.
En toen kwam het Grote Scoutingkamp in zicht. Een week met duizenden andere scouts want het is het 100 jarig jubileum. JubJam100 heet het dan ook, scary huh? Maar een week, dat vindt Senne te lang. Dan krijgt hij heimwee, dan gaat hij de poezen zo missen.
En gaandeweg het regelen van afspraken hoe hier mee om te gaan, blijkt dat Senne eigenlijk ieder weekendje met scouting en atletiek wel een moeilijk moment heeft gehad. Hij weet daar dan prima mee om te gaan, zo prima zelfs, dat het thuis niet meer het vermelden waard is. Blijkbaar. De scoutingstaf wist er wel van, gelukkig.
Dus, zo zijn mijn kinderen niet? Au.

Zijn mijn kinderen überhaupt? Worden is een beter woord. Dat wat nog wordt, dat wat nog aan het ontwikkelen is, aan het veranderen, dat is nooit klaar of helemaal duidelijk. Dus dat kun je steeds weer verder, opnieuw, leren kennen.
Heerlijk, want dan is het ook niet erg dat je het nog niet kent of kunt voorspellen.
Blijven kijken en luisteren, reageren, en weer luisteren en kijken.

Maar ja, dan dat kamp. Meis kwam verdrietig uit school omdat de stagiaire voor het laatst was vandaag. En dan nu dat kamp. De hele middag waren we het kinderfeestje van Cas aan het vieren, maar steeds weer zakte ze terug in een rustige, sippe bui. Onderweg van het laatste feestvriendjes huis naar de verzamelplek van scouting, kwamen bij Senne de tranen. Ohjee.
Ze móéten van mij niet op scoutingkamp. Maar ze keken er zo naar uit. Of keek ik zo uit naar mijn weekend alleen?
Het is toch jammer als ze wat leuks missen. Of is dat zonde van mijn moeite en inschrijfgeld?

Guido laat me weten dat Senne na een mokkende heenreis als eerste zijn auto uitstuiterde. Meis gaf me bij het afscheid al niet meer dan anderhalve seconde aandacht, te druk met vriendinnetjes.
Vanavond nog maar een smsje richting Wendy.

Ondertussen zou ik naar de Fashion Clash, en zo ongeorganiseerd in mijn eentje was ik natuurlijk aan de late kant. Ik ging met de auto, want stel dat er gebeld wordt vanuit het scoutingkamp, dan moet ik wel kunnen vertrekken, TomTom ingesteld en al in mijn tasje. Op zoek naar een parkeerplek laat mijn telefoon weten dat de batterij bijna op is. Clash van belangen: leuke avond, of bereikbaar blijven. Nee, dat is geen clash hoor. Hops, naar huis.
Met de telefoon aan de netstroom, geniet ik van het lege huis. Zal ik gaan wii-en, gaan zumba-en voor de tv, gaan lezen in Ziekte in Nederland? Of zal ik toch weer blijven hangen achter mijn laptop, halverwege het vierde seizoen van The L Word? ]]> http://honeybun.nl/index.php?what=log&logid=732 http://honeybun.nl/index.php?what=log&logid=732 Tue, 06 Apr 2010 22:16:56 +0200 Ik droomde dat Laika ondertussen 42 was geworden, nog altijd leefde dus, en de discussie ging over of ze nou echt 42 was, want dat was toch wel oud voor een hond. Nou ja, 35 kon ook en dat was ook heel oud voor een hond.
In dromen kan alles, en ik was ook wel weer even verdrietig om de overleden hondjes, Lotje en Laika.
Dat mijn moeder zo voor het raam stond, denk ik mij te herinneren, maar weet ik waarschijnlijk uit de verhalen uit die tijd en daarna. Ik zat in groep, euhh, vijf? toen de hondjes geboren werden, de puppies. En dat was geweldig natuurlijk! De hele klas is komen kijken, dát weet ik nog wel.
En deze herinneringendroom was de nacht voor ik mijn mail opende en daar vond, van Free Musketeers: "Het eerste boek van Piet Reijs komt uit". Her-beleven heet het boek.
Ja, écht! Kijk maar!]]> http://honeybun.nl/index.php?what=log&logid=731 http://honeybun.nl/index.php?what=log&logid=731 Thu, 22 Apr 2010 22:56:39 +0200 En hoe kan dat nou? Dat kan alsvolgt: kostenefficiëntie. Artsen worden in de thuiszorg-organisaties vaak als `te duur` bestempeld. Te duur wil dan zeggen: duurder dan de verpleegkundige, dus artsen zetten we alleen in voor taken waar we echt een arts voor moeten hebben. Voor een aantal onderdelen van het lichamelijk onderzoek, voor het verwijzen van kinderen naar collega-artsen, en voor het beslissen over het al dan niet mogen krijgen van een vaccinatie.
Dat een arts pas echt te duur wordt als je `r niet optimaal inzet, als je geen gebruik maakt van het merendeel van haar expertise, dat argument komt niet over tafel.
Ik verbaas me met regelmaat op die maandagen. Thuiszorgorganisaties zijn zoals dat mooi heet verpleegkundigenvriendelijke organisaties. Van oudsher is de hele organisatie op verpleegkundige kennis en taken gestoeld, artsen zijn een noodzakelijk kwaad.
Okee, dat is tot daaraan toe. Maar dat al die hoogopgeleide, zelfstandig geschoolde, eigenwijs gekaraktiriseerde artsen zich zo laten rondduwen, dat snap ik niet.

En ongegeneerd verbazen is heerlijk. Ik word er steeds beter in. Ik vraag me niet meer steeds af of ik wel het recht heb om ergens verbaasd over te zijn (waar de angst voor de tegenvraag `oh zou jij het zoveel beter doen dan?!` achter schuilt). Ik vraag me niet meer steeds af of de vraag nu, hier, op dit moment wel op z`n plaats is (waar de angst dom over te komen achter schuilt). Ik vraag me niet meer steeds af of die ander mijn goede bedoeling of oprechte verbazing wel in mijn vraag zal snappen (waar de angst arrogant over te komen achter schuilt).
Nou ja, ik ben er nog lang niet, maar het gaat wel allemaal makkelijker. En hoe? Ietsje langer mijn mond houden, niet overal een mening, een standpunt, een gefundeerd citaat over willen hebben. Maar luisteren, eerst luisteren. Dan heb je ook meer tijd om na te denken, om te laten bezinken.
Oh dat klinkt heerlijk he. Lukt me na iedere pauze ook minstens 15 minuten. Misschien moet ik gaan bijhouden hoe lang, zodat ik mijzelf kan overtuigen van vooruitgang.

Goed, we hebben het in de ochtend eerst vooral over het hoe en waarom van Bureau Jeugdzorg (BJZ) en Advies- en Meldpunt Kindermishandeling (AMK) gehad. Geen enkel leerdoel voor vandaag repte over BJZ of over AMK, wellicht was het bedoeld als voorbeelden van organisaties waarmee je als jeugdarts moet kunnen samenwerken. Best een uitdaging soms inderdaad.
In de middag zou het dan gaan over je functioneren in een dergelijk netwerk. Maar ja. Welk netwerk, vragen mijn collega-aios steeds. Dus heeft het met name gegaan over waaróm je bij je baas, je wethouder, je minister, je collega moet blijven vragen naar tijd en ruimte om deel te nemen aan dat netwerk. De meerwaarde van de arts boven andere JGZ-ers. En momenten en plekken waar de arts helemaal niet de meerwaarde heeft, maar een ander.
Al met al zijn dit de dagen waar ik van kan genieten, waar ik energie van kan opdoen.

Hoewel het ook helpt dat ik in de lunchpauze nog met een huisarts kon overleggen, daadwerkelijk in gesprek raken zonder drempels of gedoe, over een kind waar wij ons beiden zorgen over maken. Een stukje netwerk dat zomaar functioneert. Doordat ik mij niet geneigd voelde mijn positie te verdedigen, de huisarts mijn positie niet in twijfel trok, maar wij spraken waar het over ging: de zorgen om het kind, en wie daar nu wát mee doet, uit ons beider naam. Actie. Kans op beter.
(overmorgen, morgen eerst een paar honderd kinderen tegen Bof, Mazelen, Rode Hond, Difterie, Kinkhoest, Tetanus en Baarmoederhalskanker beschermen)]]> http://honeybun.nl/index.php?what=log&logid=730 http://honeybun.nl/index.php?what=log&logid=730 Mon, 29 Mar 2010 22:32:52 +0200 Meis had echter maar 2 seconden nodig. Ze rende meteen naar Menno, om hem te halen en samen het Hello Kitty spelletje te spelen dat ze in het ziekenhuis van Jade, Lente en Vega had gekregen.
Maar, beetje valsspelen is het wel: we zijn een dag langer gebleven dan wij vantevoren gedacht hadden. De dokters hadden dat wel bedacht, trouwens, het was geen complicatie ofzo. Wij wisten het alleen niet. Ach ja.

Donderdagmiddag ben ik met Meis naar het ziekenhuis gewandeld. Heerlijk in de zon, metzonderjas.
We kregen een bed op de medium care, maar dat was gewoon omdat er te weinig bedden op de andere gang waren. Het betekende wel meer echt zielige kinderen om ons heen, en met name `s nachts meer gehuil. Maar Meis hoorde dat toen toch nog niet.
Donderdagmiddag kregen we bezoek. Van dokters enzo, daarom mochten we niet van de kamer af om te spelen. En van Karen, de oppas, erg lief. Ook Tess kwam nog even langswippen, maar helaas net toen we even naar de audiometrie moesten voor een piepjestest.
De piepjestest pakte voor het rechteroor al beter uit dan voorheen, misschien het effect van het nieuwe trommelvlies?

Meis kon maar slecht in slaap komen. Ze zag echt behoorlijk op tegen de operatie. Ze weet van de vorige keer dat je daarna wat pijn hebt, ze was de afgelopen keer met tegenstribbelen in slaap gebracht. Van dat laatste weet ze als het goed is door de premedicatie niets tot bijna niets meer, maar het unheimische gevoel kan er toch wel zitten.
Ze werd ook vroeg wakker. En niet een beetje wakker en dan weer doorsoezelen, nee, klaarwakker om 6.13: "Mama, ik wil lezen, waar is mijn boek van Spook?" Hmm. Ik had gehoopt de tijd tot het OK-klaarmaken te kunnen overbruggen met wakker worden, nog even samen liggen enzovoorts. Maar goed, dit had als voordeel dat ze nog een bekertje ranja kon drinken. Om 10 uur zou ze aan de beurt zijn.
Dus hebben we na het lezen een filmpje gekeken en de ochtend verder gevuld met fietsen met de fietsen van de speelkamer. Vanaf half negen was Michiel er ook weer, family time.

Om 10 uur ging de premedicatie erin, Meis haar vrolijke zorgeloos-aandoende humeur sloeg acuut over in stil en verdrietig en iets te rap daarop gingen we al naar OK. Mama mee, papa een beetje verschrikt achterlatend, het ging zo snel opeens. Meis was verdrietig, angstig, zo zielig.
De operatie duurde voor ons lang. We hebben tot 12.30 moeten wachten voor we naar de uitslaapkamer mochten. Daar sliep de prinses rustig door, haalde haar nachtrust in waarschijnlijk. Gelukkig werd ze niet zo verdrietig wakker als ze erin was gegaan. Gewoon: ogen een beetje open, stomme slangetje aan je hand bekijken, ogen weer dicht. Ze bleef langer duffig dan anders. Eenmaal op de afdeling, na een glas ranja, bleek ze misselijk. Het kwam er in z`n geheel weer uit. Een nieuw slokje water ook en daarna gewoon kotsen om niks. Bah dan voel je je ziek. Ze wilde niks. Ja, wanneer het bezoek kwam. Maar die kwamen allemaal later.
Maar toen ze er eenmaal waren (en Meis wat tegen de misselijkheid had gehad), toen ging het veel beter! Van ver kon ook Meis nu Vega horen aankomen met haar heerlijke kraskrijsende stemmetje. En met taart! Speciaal voor Meis gemaakt, en dat ging erin! Meis had natuurlijk al de hele dag niks gegeten en was net bekomen van de misselijkheid, zalig. Tess en de jongens waren er ook al, dus het was weer een feestje. Inclusief de kadootjes en dus de taart.
We moesten nog een nachtje blijven en nu viel Meis wat makkelijker in slaap. Ondanks het infuus, waar ze zo`n hekel aan heeft. Daardoor kreeg ze nog wel pijnstilling, dus dat garandeerde een goede nachtrust. Voor mij betekende dat wel meer gepiep van het infuus, maar ach. Ik slaap overal en gewoon weer snel in ook.
Zaterdag kwam het verlossende woord, we mochten inderdaad naar huis nadat het infuus eruit en het verband eraf gehaald was. Hoppa, spullen inpakken.

Het is heerlijk en ook even wennen aan een Meis die gewoon kan horen. Die dus zelf kan antwoorden als mensen bellen om te vragen hoe het met haar gaat.
Tegelijkertijd lijkt ze zich nú juist te realiseren hoe slecht ze normaliter hoort. Ze is namelijk nog steeds af en toe verdrietig om haar slechte functionerende oren. Weer sneu. We kunnen alleen maar afwachten hoe goed het blijft. Dat ze nú goed hoort komt doordat haar linkeroor schoongemaakt is. Hoe goed de operatie rechts haar gehoor verbeterd, blijkt binnen nu en een paar weken.
Zie ook de foto`s.

Vanmiddag was Meis thuis al weer zo verveeld dat ze terug naar het ziekenhuis wilde. Nou ja, naar de speelkamer met de zilveren fiets! Regenachtige zondagmiddagen...]]> http://honeybun.nl/index.php?what=log&logid=729 http://honeybun.nl/index.php?what=log&logid=729 Sun, 21 Mar 2010 22:12:21 +0100 We zijn in het ziekenhuis, morgen dus de operatie. Links gaan ze een oortoilet uitvoeren, de dikke slijmerigheid uit haar middenoor zuigen en bekijken hoe het eruitziet daar. Rechts gaan ze bekijken of het cholesteatoom is weggebleven, hoe het trommelvlies erbij staat/hangt. En als dat allemaal goed is wordt de gehoorsbeentjesketen gerepareerd met titanium prothesen.
In tweederde van de gevallen leidt dat tot weer goed genoeg gehoor. In viervijfde van de gevallen blijft dat dan ook goed. En goedgenoeg zou kunnen betekenen dat ze haar baha alleen nog maar op school zou hoeven gebruiken. Zou kunnen. Zou ook kunnen dat ze net zoveel beter gaat horen dat ze zelf vindt dat ze t apparaatje niet meer wil, maar het toch wel zo is.
Viervijfde van tweederde is net minder dan 1 op 2, dus niet te rooskleurig dromen.
Van de operatie kan ze pijn hebben en misselijk zijn (doordat het allemaal vlakbij het evenwichtsorgaan gebeurt). Dus morgen heb ik niet zoveel zin in. En Meis al helemaal niet.
Ik ga dr nog maar eens knuffelen.]]> http://honeybun.nl/index.php?what=log&logid=728 http://honeybun.nl/index.php?what=log&logid=728 Thu, 18 Mar 2010 22:13:10 +0100